symbole w tym filmie są bardzo wyraźne, lecz nie każdy zwraca na nie uwagę. Dzieci są dużo mądrzejsze od dorosłych w niektórych sytuacjach, niewinne, nie przesiąknięte nienawiścią i zawsze szczere. Mówią to co myślą i nie zastanawiają się czy im to wypada czy nie (czasem tego im zazdroszczę). No ale nie będę się tu nad tym rozwodzić, bo to nie miejsce na tego typu dyskusje 😉
Ale zgadzam się z Tobą. Byłam na tym filmie dwa razy i za drugim razem zrobił na mnie jeszcze większe wrażenie niż za pierwszym. 🙂

Tej miłości to nie rozpatruj w kwestiach „na poważnie” bo to, mimo wszystko tylko film. Ludzie zawsze lubili i będą lubić (tak mi się wydaje) filmy o wielkiej miłości, od pierwszego wejrzenia, więc zostawmy to – niech lubią i niech marzą o takowej, jeśli chcą 😉

Ja puściłabym i jedno i drugie. „Powstanie …” fajnie oddało prawdziwy historyczny klimat, a „Miasto…” pokazuje Powstanie Warszawski trochę z innej perspektywy, mniej historycznej, a bardziej ludzkiej, zwyczajnej.

Właśnie chodzi o to, że można się wymądrzać u mnie 🙂 Jutro rano lub w piątek napiszę tekst o „interaktywności” tego bloga i o tym co się tutaj da.

Co do filmu – owszem, ja się całkowicie z Tobą zgadzam. Całkowicie się też zgadzam ze sobą. Widzisz, ten film nie jest pozbawiony błędów, ale jest i piękny. Dziś mojej przyjaciółce Agacie wytłumaczyłem na czym polega smak tego filmu, napiszę to i tutaj.

Miasto 44 jest jak zupa, jak gar pełen zupy. Gotuje się wolno na gazie i ma zupełnie wszystko – ziemniaczki, selera, marcheweczkę, pieczareczkę i kawałek nóżki z kurczaka. I to już jest smaczne, reżyser dobrze to ogarnął. Ale postanowił to dosolić, bo ten „żar” trochę odbiera smak. I tak soli i soli i nadal to jest dobre. Ale przez nieuwagę wieczko od soli mu wpadło z całą zawartością do garka. I przez to w tym filmie czegoś jest za dużo, ale to już indywidualna kwestia smaku.

Miłość Biedronki była piękna, chociaż trudno mi uwierzyć w miłość kilkudniową. Mam taką zasadę, że dobre filmy oglądam w domu z DVD drugi raz, pokazując moim braciom jak wygląda współczesne kino – bo sami z siebie nie oglądają. I jest to na pewno ważna dla mnie cecha filmu – włączę im czy nie włączę. I wiesz co? Bardziej kusi mnie „Powstanie Warszawskie” czyli ten fabularyzowany dokument niż to, chociaż decyzji jeszcze nie podjąłem. A to dlatego, że Ty i ja poszliśmy z wielką chęcią i z czystą głową. Właśnie ten film wydaje mi się najlepszym przykładem na „dobrowolność” nie ma co namawiać ludzi, bo mogą być źli. Ja wolę ostrzegać – mimo, że osobiście jestem raczej zadowolony.

Poruszasz też kwestię miłości, ale patrzysz na nią pod kątem Stefana. Ja chciałabym zwrócić uwagę na Biedronkę. To ona w tym filmie jako jedyna kocha. Jej miłość jest piękna i czysta. Jest gotowa na poświęcenie. Zostawia „oddział” żeby ratować Stefana, niejednokrotnie poświęca dla niego życie, po to aby go ocalić. I wiesz co? Jeżeli ktoś myśli, że to film o miłości, to.. każdemu życzę właśnie takiego uczucia jakim Biedronka darzyła Stefana, mimo że on, jak sam zauważyłeś, był dość „pogubiony”.
Co do scen, w których nie wiadomo o co chodzi, to się z Tobą zgodzę. Niektóre były po prostu zbyt przerysowane. Całowanie się wśród świszczących kul, było najgorszą sceną tego filmu (jak dobrze, że nie zepsuło mi całego efektu!). Pomijając te niewielkie minusy, film trzyma, mimo wszystko w napięciu, momentami przeraża, czy nawet powoduje, obrzydzenie (widok krwi, flaków, rąk, nóg itd.. wywołał u Pań siedzących na sali, coś w stylu.. „bleee”). Według mnie jest kompletny od początku do końca. Ostatnia scena – Mistrzostwo!
Kończę, bo wymądrzam się jakbym była u siebie 😉
Pozdrawiam 🙂