Siódemka w tytule to dla każdej serii moment prawdy. Wtedy najłatwiej zobaczyć, czy to wciąż żywe kino, czy już raczej marka, która jedzie siłą przyzwyczajenia fanów. Idąc na „Krzyk 7”, miałem więc w głowie dokładnie takie pytanie. Z jednej strony lekkie zmęczenie materiału, z drugiej – zwykłą ciekawość, bo powrót Sidney to dla tej serii jednak coś ważnego.
I prawda jest taka, że „Krzyk” ma nade mną pewną przewagę. Ten świat mam już tak wdrukowany w głowę, że wystarczy kilka prostych elementów – znajoma twarz, maska Ghostface, dzwoniący telefon – żebym od razu złapał odpowiedni klimat. Na początku seansu to działa dokładnie tak, jak powinno. Dość szybko okazuje się jednak, jaką drogę wybrała tym razem seria. „Krzyk 7” nie próbuje na siłę udowadniać, że jest nowoczesny ani że ma coś przełomowego do powiedzenia o współczesnym horrorze. To raczej bezpieczna odsłona, która świadomie wraca do sprawdzonych schematów. Momentami aż zaskakująco staroświecka, jakby twórcy uznali, że po siedmiu częściach najlepiej po prostu trzymać się tego, co w tej serii działało od zawsze.
Fabuła „Krzyku 7” to powrót do absolutnych podstaw serii. Sidney mieszka teraz w małym miasteczku w Indianie, prowadzi spokojne życie – ma męża policjanta Marka Evansa, dzieci i nastoletnią córkę Tatum, nazwaną na cześć dawnej przyjaciółki. Prowadzi lokalną kawiarnię, jest częścią społeczności i wygląda na kogoś, kto naprawdę spróbował zostawić przeszłość za sobą. Oczywiście nie trwa to długo. Znowu pojawia się Ghostface, a tym razem wszystko robi się dla Sidney bardzo osobiste, bo na celowniku ląduje przede wszystkim jej córka i jej znajomi. Wszystko, aby oczywiście dobrać się do niej samej.
Dla mnie w tej historii działa przede wszystkim prosty punkt wyjścia. Wreszcie widzimy Sidney nie jako wieczną ofiarę uciekającą z miejsca na miejsce, tylko kogoś, kto próbował ułożyć sobie normalne życie. Pojawienie się córki od razu podnosi stawkę – Ghostface nie grzebie już tylko w jej przeszłości, ale wchodzi prosto do świata, który zbudowała po latach koszmarów. Czuć, że scenariusz chciał wrócić do samej postaci Sidney i jej rodziny, a nie tylko zrobić kolejny maraton zabójstw. Problem w tym, że całość jest bardzo zachowawcza. Struktura jest klasyczna do bólu i choć pojawia się sporo fałszywych tropów, trudno mówić o czymś naprawdę świeżym. To raczej przestawianie znanych elementów niż próba zrobienia z serią czegoś nowego.
Na szczęście aktorsko film trzyma się całkiem dobrze. Neve Campbell wraca do roli Sidney z dużą pewnością – widać, że zna tę bohaterkę na wylot. Jej wersja Sidney jest starsza, bardziej zmęczona, ale wciąż bardzo silna. W najcięższych momentach to właśnie ona daje filmowi emocjonalny punkt oparcia. Dobrze wypada też Isabel May jako Tatum, córka Sidney. To nie jest typowa krzycząca nastolatka z horroru. Bywa irytująca, ale w sposób bardzo wiarygodny – jak ktoś, kto całe życie dorastał w cieniu historii, której sam nie przeżył. Kiedy film skupia się na relacji tej dwójki, działa najlepiej. Reszta obsady spełnia głównie swoje funkcje w układance podejrzanych. Powroty znanych twarzy z poprzednich części są przyjemne dla fanów, choć fabularnie nie zawsze konieczne. Nowi bohaterowie z otoczenia Tatum są poprawni, ale raczej trudno powiedzieć, żeby ktoś z nich naprawdę zapadał w pamięć.
Sam seans był dla mnie trochę dziwny, bo cały czas balansowałem między sentymentem a lekkim znużeniem. Z jednej strony od razu wchodzę w ten świat – znam konwencję, wiem, jak ta seria buduje napięcie. Z drugiej film jest momentami zwyczajnie za długi i ma kilka scen, które niewiele wnoszą, jakby twórcy potrzebowali wypełnić drogę między kolejnymi atakami.
Rytm też jest nierówny. Początek jest bardzo intensywny, środek trochę się rozciąga, a finał znowu przyspiesza i robi się głośny, krwawy i emocjonalny. Po drodze miałem jednak kilka momentów w stylu: serio, tak to tu działa? Ale w tej serii zawsze trzeba przyjąć pewien poziom umowności.
No właśnie – umowność. W „Krzyku 7” Ghostface momentami zaczyna już zahaczać o superbohatera, i to nie w tym dobrym sensie. Jasne, slasher zawsze wymagał przymknięcia oka – ktoś w masce potrafi zniknąć szybciej niż kamera zdąży się obrócić. Tutaj jednak chwilami robi się to wręcz komiksowe. Upadki z wysokości, ciosy, które normalnie kończą sprawę, a tu są tylko krótką przerwą na złapanie oddechu. Nawet jeśli przyjmiemy, że morderców może być więcej niż jeden, kilka scen mocno naciąga logikę świata, który niby wciąż ma być realistyczny.
Same sceny śmierci są sprawne i kilka razy potrafią naprawdę podkręcić napięcie, ale trudno mówić o wielkiej kreatywności. To raczej solidny, krwawy zestaw – z kilkoma dobrymi pomysłami na przestrzeń i jeden ciekawy motyw teatralny – ale bez scen, które zapadają w pamięć na lata. Wszystko działa, tylko rzadko naprawdę zaskakuje.
Duży plus daję za klimat. „Krzyk 7” jest wyraźnie ciemniejszy i bardziej przygaszony niż ostatnie części. Małe miasteczko, dużo nocy, poczucie odcięcia od świata – wizualnie wszystko mocno wraca do atmosfery pierwszych filmów. To działa, bo groza i poczucie osaczenia są dzięki temu bardziej odczuwalne, choć momentami brakuje energii, która mogłaby wynieść film trochę wyżej.
Gorzej wypada logika świata. Miasteczko chwilami wygląda jak dekoracja, która działa tylko wtedy, kiedy scenariusz tego potrzebuje. Raz wszyscy są sparaliżowani strachem i obowiązuje godzina policyjna, a za chwilę dzieją się głośne i dramatyczne rzeczy, na które nikt nie reaguje – policja znika, sąsiedzi nie istnieją, a radiowozy pojawiają się dopiero wtedy, gdy scena akcji się kończy. W horrorze pewna umowność jest normalna, ale tutaj czasem aż za bardzo widać szwy całej konstrukcji. Największy niedosyt mam chyba wobec tego, jak mało współczesności jest w tym filmie. Jasne, są telefony i jakieś aluzje do internetu, ale to raczej tło niż realna część historii. A przecież aż się prosiło, żeby mocniej wejść w social media, kulturę true crime czy medialny szum, który dziś pojawia się wokół każdej tragedii. Nawet wątek deepfake’ów AI, który ma tu fabularne podstawy, mógłby zostać wykorzystany znacznie odważniej. Tym bardziej że „Krzyk 6” bardzo mocno bawił się estetyką i kulturą generacji Z, pełną ekranów, nagrań i internetowych tropów. Tutaj wszystko jest dużo bardziej zachowawcze. W efekcie dostajemy historię, która spokojnie mogłaby wydarzyć się kilkanaście lat temu i niewiele by to zmieniło. Film wyraźnie woli być staromodny niż na siłę udawać super aktualny. Problem w tym, że przy siódmej części serii zaczyna się jednak oczekiwać jakiejś ewolucji formuły.
Jeśli chodzi o samą intrygę, trzeba oddać twórcom jedno – nadal potrafią dobrze mieszać tropy. Do końca miałem kilku kandydatów na mordercę, a film co chwilę podrzucał coś, co kazało zmienić zdanie. Finałowe ujawnienie sprawcy i motywacji jest w miarę logiczne i osadzone w historii serii. Po seansie miałem jednak kilka momentów typu: serio, czemu ta postać wcześniej zachowywała się akurat tak? To nie jest twist znikąd, ale też nie taki, który każe natychmiast wracać myślami do wcześniejszych scen i odkrywać je na nowo.
Czy to wszystko działa jako całość? To zależy od tego, jak bardzo przeszkadza komuś powtarzanie tych samych motywów. Dla mnie „Krzyk 7” to klasyczny przykład bezpiecznej kontynuacji. Technicznie wszystko jest na miejscu: solidne aktorstwo, kilka dobrych scen ataku, porządny finał, powrót lubianej bohaterki i klimat przypominający pierwsze części serii.
Problem w tym, że niewiele wychodzi poza ten zestaw. Brakuje odważniejszego stylu, bardziej pamiętnych scen śmierci, mocniejszych motywacji bohaterów czy po prostu świata, który trzyma się logiki, kiedy zacznie się zadawać proste pytania.
Gdybym miał to zamknąć w prostej ocenie – to dla mnie solidne 6/10. Film działa głównie dlatego, że sama seria jest już bardzo mocno zakorzeniona w popkulturze, a nie dlatego, że ta część robi coś naprawdę wyjątkowego. Jako fan dostałem dokładnie tyle, żeby się nie złościć, ale trochę za mało, żeby wyjść z kina z prawdziwym zachwytem.
