Są takie premiery, przy których trudno zachować obojętność, nawet jeśli człowiek próbuje sobie wmówić, że to po prostu kolejna gra do ogrania. GTA VI zdecydowanie należy do tej kategorii. Rockstar przez lata budował oczekiwania, dawkował informacje, pokazywał kolejne fragmenty świata i pozwalał nam wyobrażać sobie, jak będzie wyglądał powrót do Vice City. I szczerze? Dawno nie było gry, wokół której narosło tak ogromne zainteresowanie. Po premierze mogę powiedzieć jedno: nie pamiętam, kiedy ostatnio tak wielkie oczekiwania zostały spełnione z podobnym rozmachem. To nie jest po prostu kolejna odsłona popularnej serii. To wydarzenie, które pokazuje, jak wiele można jeszcze osiągnąć w grach wideo. Rockstar nie tylko wrócił po latach. Pokazał, że wciąż potrafi wyznaczać kierunek całej branży.
Tym razem zabieramy się do fikcyjnego stanu Leonida, którego sercem jest dobrze znane Vice City. Nie jest to jednak wyłącznie powrót do neonowych uliczek, plaż i klimatu słonecznej Florydy. Rockstar przygotował znacznie większy kawałek świata, obejmujący zarówno tętniące życiem miasto, nadmorskie okolice, mokradła, niewielkie miejscowości, jak i bardziej odludne tereny. Największe wrażenie robi jednak sposób, w jaki wszystko ze sobą współgra. Leonida nie sprawia wrażenia wielkiej mapy stworzonej wyłącznie po to, żebyśmy mieli gdzie wykonywać kolejne zadania. To miejsce, które żyje własnym rytmem. Na ulicach nieustannie coś się dzieje, mieszkańcy mają swoje zajęcia, a zwykła przejażdżka samochodem potrafi zamienić się w zupełnie nieplanowaną przygodę. Szczegółowość świata momentami jest wręcz absurdalna. Widać, że twórcy poświęcili ogromną ilość czasu na dopracowanie nawet tych elementów, na które większość graczy prawdopodobnie nie zwróci uwagi. I właśnie takie rzeczy robią największą różnicę.
Historia skupia się na Jasonie i Lucii, dwójce bohaterów, których życie zdecydowanie nie należy do najłatwiejszych. Oboje próbują znaleźć dla siebie miejsce w świecie, w którym uczciwa praca raczej nie jest najkrótszą drogą do sukcesu. Nieudany skok szybko wciąga ich w znacznie większą kryminalną intrygę, a wzajemne zaufanie staje się jedną z najważniejszych rzeczy, jakie im pozostają. Sam pomysł na dwójkę głównych bohaterów sprawdza się znakomicie, ale prawdziwą siłą opowieści jest ich relacja. Jason i Lucia nie są jedynie kolejnymi postaciami, które odhaczają następne przestępstwa na drodze do wielkich pieniędzy. To ludzie z własnymi problemami, ambicjami i słabościami. Ich wspólne sceny, rozmowy i drobne gesty nadają całej historii zaskakująco osobisty charakter. Nie spodziewałem się, że w grze kojarzonej przede wszystkim z absurdem, przemocą i czarnym humorem tak dużą rolę odegra emocjonalna więź między bohaterami. A jednak właśnie ten element sprawia, że fabuła zostaje w pamięci na dłużej.
Największą siłą GTA od zawsze była dla mnie swoboda. Możliwość odłożenia głównego wątku na bok, zgubienia się gdzieś na mapie, znalezienia sobie własnego zajęcia i spędzenia kolejnych godzin na robieniu rzeczy, których właściwie nikt od nas nie wymaga. W GTA VI Rockstar poszedł z tym pomysłem jeszcze dalej. Jazda samochodem, eksploracja, przypadkowe spotkania, poboczne aktywności, napady i cała masa nieprzewidzianych sytuacji sprawiają, że trudno ograniczyć się wyłącznie do wykonywania kolejnych misji. Możemy odwiedzać siłownie, robić zakupy, łowić ryby, nurkować, polować, spędzać czas w klubach czy po prostu włóczyć się po okolicy. Nawet pozornie banalne czynności potrafią mieć tutaj swój charakter. Co ważne, aktywności nie sprawiają wrażenia sztucznego wypełniacza. Są częścią świata, który naprawdę chce się poznawać. Zdarza się, że uruchamiam grę z myślą o jednym konkretnym zadaniu, a po chwili zupełnie o nim zapominam, bo po drodze wydarzyło się coś ciekawszego. To chyba najlepsza rekomendacja dla otwartego świata.
Nie oznacza to oczywiście, że Rockstar zapomniał o samej rozgrywce. Strzelanie, prowadzenie samochodów, przygotowywanie napadów i eksploracja zostały wyraźnie dopracowane. Szczególnie dobrze wypada model jazdy, który daje mnóstwo satysfakcji zarówno podczas spokojnego przemieszczania się po mieście, jak i w trakcie bardziej szalonych pościgów. Dużo uwagi poświęcono również samym napadom. Przygotowanie odpowiedniego stroju, samochodu do ucieczki czy rozpoznanie miejsca akcji mają znaczenie, a dobrze przeprowadzona operacja potrafi przynieść naprawdę sporą satysfakcję. Strzelanie jest bardziej responsywne, a możliwości podejścia do niektórych sytuacji dają większą swobodę niż wcześniej. Nie wszystko jest jednak idealne. Część misji nadal prowadzi nas dość mocno za rękę, a niektóre interakcje potrafią być nieco bardziej skomplikowane, niż powinny. Sterowanie wymaga przyzwyczajenia, szczególnie kiedy próbujemy jednocześnie wykonywać kilka czynności. Są to jednak drobne rysy na obrazie całości, a nie problemy, które odbierają przyjemność z zabawy.
Nie sposób pominąć oprawy graficznej, bo to właśnie ona od pierwszych materiałów robiła ogromne wrażenie, a pełna wersja tylko potwierdza, jak wielką pracę wykonano po stronie technologicznej i artystycznej. Leonida wygląda fenomenalnie. Światło, woda, roślinność, architektura, animacje postaci i ruch uliczny składają się na obraz miejsca, które momentami trudno odróżnić od filmowej wizji rzeczywistości. Szczególnie dobrze prezentują się wieczorne ulice Vice City, zachody słońca, odbicia na karoseriach samochodów i oświetlenie nocnych lokali. Do tego dochodzą drobiazgi, takie jak zachowanie włosów na wietrze, mimika bohaterów czy reakcje otoczenia na wydarzenia rozgrywające się wokół nas. Nie są to wyłącznie techniczne sztuczki mające dobrze wyglądać na zrzutach ekranu. Wszystko służy budowaniu wiarygodności świata. Przyznam, że dawno nie widziałem produkcji, w której tak wiele elementów oprawy audiowizualnej składałoby się na równie spójną całość.
Bardzo dobrze wypada również warstwa dźwiękowa. Stacje radiowe, licencjonowane utwory i oryginalna muzyka idealnie pasują do charakteru Leonidy. Rockstar doskonale rozumie, że odpowiednio dobrany kawałek potrafi zmienić zwykłą przejażdżkę w coś znacznie przyjemniejszego. Nie brakuje też świetnej pracy przy efektach dźwiękowych, odgłosach miasta, samochodach czy wymianach ognia. Na pochwałę zasługuje również wykorzystanie kontrolera DualSense. Haptyczne wibracje potrafią dodatkowo podkreślić wydarzenia na ekranie, a sam dźwięk w połączeniu z obrazem tworzy naprawdę przekonującą atmosferę. To kolejny przykład tego, że twórcy nie ograniczyli się do przygotowania ogromnej mapy i efektownej kampanii. Zadbali o szczegóły, które sprawiają, że całość jest tak przyjemna w odbiorze.
Pozostaje jeszcze kwestia techniczna, szczególnie istotna w przypadku bazowego PlayStation 5. GTA VI działa na konsoli w 30 klatkach na sekundę i niestety nie otrzymaliśmy alternatywnego trybu 60 FPS. W zwykłej rozgrywce płynność jest na ogół akceptowalna, ale w bardziej wymagających momentach, szczególnie podczas intensywnych strzelanin, eksplozji czy szybkiej jazdy przez zatłoczone fragmenty miasta, zdarzają się spadki wydajności. Nie jest to poziom, który przekreśla całą przyjemność z gry, jednak przy tak dużej premierze trudno nie oczekiwać czegoś więcej. Jednocześnie trzeba oddać Rockstarowi, że skala świata, liczba szczegółów i jakość symulacji robią ogromne wrażenie. Mam wrażenie, że twórcy postawili przede wszystkim na maksymalną szczegółowość i rozmach, nawet kosztem wyższej liczby klatek. Szkoda, że zabrakło możliwości wyboru, ale sam kompromis nie zmienia tego, jak imponująca jest cała produkcja.
GTA VI to przede wszystkim propozycja dla osób, które lubią otwarte światy, swobodę działania i gry, w których można spędzić dziesiątki, a nawet setki godzin bez konieczności ciągłego podążania za głównym wątkiem. Rockstar udowodnił, że nie musi wymyślać wszystkiego od nowa, żeby zrobić coś wyjątkowego. Wystarczyło dopracować znane mechaniki, rozwinąć je w odpowiednich kierunkach i połączyć z jednym z najbardziej szczegółowych światów, jakie widzieliśmy w grach. Najbardziej zaskakuje jednak to, jak naturalnie połączono tutaj kryminalną opowieść, absurdalny humor, codzienne życie i naprawdę emocjonalną historię dwójki bohaterów. To nie jest wyłącznie pokaz możliwości technologicznych. Pod tym całym rozmachem kryje się bardzo przemyślana gra, w której praktycznie każdy element ma swoje uzasadnienie.
Ostatecznie GTA VI to dla mnie jeden z tych rzadkich przypadków, w których wielkie słowa rzeczywiście mają uzasadnienie. Rockstar stworzył coś znacznie większego niż kolejną odsłonę popularnej serii. To świat, w którym można przepaść na długie godziny, historia, która potrafi zaskoczyć emocjami, i oprawa, która wyznacza nowe oczekiwania wobec wysokobudżetowych produkcji. Jasne, nie wszystko działa idealnie, szczególnie na bazowym PS5, ale trudno pozwolić, żeby te niedociągnięcia przesłoniły skalę całego osiągnięcia. Po tak długim oczekiwaniu dostaliśmy grę, która nie tylko spełnia marzenia fanów, ale w wielu aspektach idzie znacznie dalej. GTA VI to dla mnie absolutna czołówka współczesnych gier, produkcja niemal kompletna i jeden z najważniejszych tytułów ostatnich lat. Za ogrom świata, dopracowanie, historię i skalę całego przedsięwzięcia przyznaję jej zasłużone 10/10.














