Nie będę ukrywał, że kiedy usłyszałem o serialu osadzonym w świecie Piątku trzynastego, liczyłem na coś nieco innego. Obóz, jezioro, grupa niezbyt rozgarniętych nastolatków i Jason, który skutecznie zadba o to, żeby ich wakacje nie należały do udanych. Tymczasem twórcy postanowili cofnąć się do początków całej historii i poświęcić osiem odcinków jego matce. Czy był to dobry pomysł? W sumie tak, chociaż nadal uważam, że znacznie chętniej obejrzałbym po prostu kolejnego porządnego slashera.
Crystal Lake opowiada o Pam Voorhees, która po tragicznej śmierci syna próbuje odnaleźć się w zupełnie nowej rzeczywistości. Nie jest to jednak wyłącznie historia pogrążonej w żałobie matki. W niewielkim miasteczku zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, pojawiają się kolejne ofiary, a przeszłość niektórych mieszkańców okazuje się zdecydowanie bardziej skomplikowana, niż można przypuszczać. Serial miesza kryminał, dramat obyczajowy i horror, próbując przy okazji rozbudować mitologię znaną z filmowej serii.
Największy problem mam z tempem. Osiem odcinków to całkiem sporo czasu na opowiedzenie tej historii i niestety nie zawsze czułem, że twórcy wiedzą, jak go dobrze wykorzystać. Pojawiają się interesujące wątki, ale niektóre z nich niepotrzebnie rozciągają całość. Na szczęście kiedy na ekranie pojawia się Pam, robi się znacznie ciekawiej. Linda Cardellini wypada bardzo dobrze i potrafi nadać swojej bohaterce odpowiednią dawkę niepokoju. Nie jest to łatwa rola, ale aktorka naprawdę daje radę. Ciekawie wypada również William Catlett, który wciela się w Levona Brooksa, miejscowego szefa policji. To postać stanowiąca pewną przeciwwagę dla Pam – bardziej opanowana, próbująca zachować kontrolę nad sytuacją i zrozumieć, co właściwie dzieje się w miasteczku. Aktor dobrze odnajduje się w tej roli, a jego relacja z główną bohaterką dodaje historii nieco bardziej osobistego wymiaru. Nie jest to może najbardziej wyrazista postać całego serialu, ale zdecydowanie wnosi coś więcej niż tylko kolejną twarz pojawiającą się między krwawymi scenami.
Dużym plusem pozostaje klimat. Lata siedemdziesiąte, obozowe otoczenie, lasy i małomiasteczkowa atmosfera tworzą całkiem przyjemną mieszankę. Zdjęcia dobrze wykorzystują te plenery, muzyka pasuje do epoki, a krwawe sceny przypominają, że jednak oglądamy produkcję z rodziny Voorhees. Nie brakuje brutalności, praktycznych efektów i charakterystycznych nawiązań do filmowego pierwowzoru. Momentami jest naprawdę krwawo, czyli dokładnie tak, jak powinno być w tym uniwersum.
Nie zmienia to jednak faktu, że Crystal Lake trochę rozmija się z moimi oczekiwaniami. Rozumiem chęć opowiedzenia historii Pam i rozbudowania świata, ale nie każda marka potrzebuje kolejnej wielogodzinnej historii swojego głównego antagonisty. Czasami wystarczy po prostu założyć hokejową maskę i ruszyć do lasu.
Ostatecznie Crystal Lake to całkiem przyjemny serial, który ma swoje słabsze momenty, ale potrafi zainteresować i zapewnić kilka godzin niezłej rozrywki. Nie żałuję seansu, choć gdybym miał wybierać, zdecydowanie postawiłbym na prawdziwy Piątek trzynastego z Jasonem w roli głównej. Za klimat, dobrą rolę Lindy Cardellini i kilka naprawdę udanych momentów przyznaję mu 7/10. Nie jest to powrót, na jaki liczyłem, ale też nie jest to zmarnowany czas.
