Skip to main content

Muminki to jeden z tych światów, do których człowiek ma pewien sentyment, nawet jeżeli ostatni raz zaglądał do Doliny Muminków wiele lat temu. Spokojna atmosfera, charakterystyczni bohaterowie i historie, które potrafią być jednocześnie zabawne, ciepłe i całkiem melancholijne. Moomin: Midsummer Madness próbuje przenieść ten klimat do świata gier, tym razem stawiając na (prawie) klasyczną przygodówkę point-and-click. Po około pięciu godzinach spędzonych z grą mam poczucie, że twórcom udało się uchwycić sporą część uroku tego uniwersum, ale sama rozgrywka nie zawsze nadąża za jego estetyką.

Historia nawiązuje do książki Tove Jansson Moominsummer Madness. W Dolinie Muminków dochodzi do wielkiej powodzi, która zalewa dom Muminków i zmusza mieszkańców do szukania nowego schronienia. W centrum wydarzeń znajdują się przede wszystkim Muminek i Mała Mi, którzy muszą odnaleźć drogę do domu, spotykając po drodze dobrze znanych mieszkańców doliny. Pojawia się również tajemniczy teatr na wodzie, który odgrywa ważną rolę w całej opowieści. Nie jest to szczególnie skomplikowana historia, ale też nie o to tutaj chodzi. Najważniejsze pozostają spotkania z bohaterami, wzajemna pomoc i ten charakterystyczny dla Muminków spokój, który nie znika nawet wtedy, gdy cały świat zaczyna tonąć.

Największą zmianą jest jednak sposób prowadzenia rozgrywki. Zamiast swobodnego przemierzania dużych lokacji dostajemy klasyczną przygodówkę, w której oglądamy dwuwymiarowe plansze, szukamy przedmiotów, rozmawiamy z postaciami i próbujemy znaleźć zastosowanie dla wszystkiego, co udało nam się podnieść. Czasami trzeba połączyć ze sobą kilka elementów, innym razem dostarczyć odpowiednie przedmioty konkretnemu bohaterowi albo znaleźć sposób na pokonanie przeszkody. Sam pomysł jest całkiem przyjemny, szczególnie że poszczególne zadania pasują do świata przedstawionego. Problem zaczyna się wtedy, gdy zauważamy, że większość rozdziałów opiera się na bardzo podobnym schemacie.

Ciekawszym rozwiązaniem jest możliwość przełączania się między Muminkiem i Małą Mi. Bohaterowie mają różne możliwości, dlatego nie każdą przeszkodę da się pokonać jedną postacią. Mała Mi potrafi dostać się w miejsca, do których Muminek zwyczajnie się nie zmieści, a w niektórych sytuacjach trzeba wykorzystać umiejętności obojga, żeby ruszyć dalej. Są też momenty, w których bohaterowie zostają rozdzieleni i musimy rozwiązywać problemy niezależnie od siebie. Szkoda tylko, że twórcy nie wykorzystali tego pomysłu częściej, bo właśnie wtedy rozgrywka nabiera trochę więcej charakteru. Pojawiają się również minigry, które urozmaicają przygodę i pozwalają na chwilę oderwać się od szukania kolejnych przedmiotów. Nie wszystkie są równie interesujące, ale dobrze, że można je pominąć, jeżeli akurat nie mamy ochoty na takie atrakcje.

Największym problemem Moomin: Midsummer Madness jest dla mnie powtarzalność. W kolejnych rozdziałach ponownie przeszukujemy lokacje, zbieramy kilka potrzebnych rzeczy, pomagamy mieszkańcom i wracamy do miejsc, które odwiedzaliśmy wcześniej. Oczywiście w przygodówkach tego typu nie jest to nic nadzwyczajnego, ale tutaj dość szybko można przewidzieć, jak będzie wyglądała następna część zabawy. Zdarzają się też sytuacje, w których zamiast faktycznie rozwiązywać zagadkę, po prostu biegamy po ekranie i próbujemy znaleźć przedmiot, którego wcześniej nie zauważyliśmy. Dziennik zadań i system podpowiedzi trochę pomagają, ale nie zawsze prowadzą do rozwiązania tak sprawnie, jak bym sobie tego życzył. Zagadki nie należą do szczególnie trudnych, choć kilka potrafi zatrzymać na dłużej, głównie przez niezbyt oczywiste zastosowanie posiadanych przedmiotów.

Na Nintendo Switch 2 gra sprawdza się całkiem naturalnie, chociaż klasyczne sterowanie przygodówkowe nie zawsze jest najbardziej komfortowe przy korzystaniu z pada. Na szczęście można skorzystać z ekranu dotykowego, a Joy-Cony 2 pozwalają również na sterowanie kursorem w trybie myszy. To ciekawe rozwiązanie, choć nie zawsze idealne, szczególnie kiedy trzeba połączyć wskazywanie obiektów z przemieszczaniem postaci. Produkcja nie należy też do najdłuższych. Sześć rozdziałów wystarcza na około cztery do sześciu godzin zabawy, więc moje pięć godzin dobrze wpisuje się w przewidywany czas ukończenia. Nie ma tutaj zbyt wiele powodów, żeby wracać do gry po napisach końcowych, chyba że ktoś naprawdę chce jeszcze raz odwiedzić ten świat.

Największym atutem pozostaje oprawa graficzna. Twórcy postawili na ręcznie rysowane plansze, które wyglądają jak połączenie ilustracji z książek Tove Jansson i charakterystycznej kreski jej komiksów. Dolina Muminków jest kolorowa, pełna drobnych detali i przyjemnych dla oka miejscówek. Szczególnie dobrze wypadają kolejne fragmenty zatopionego świata oraz tajemniczy teatr, który wyróżnia się na tle pozostałych lokacji. Muzyka również pasuje do całości. Jest spokojna, momentami wręcz bajkowa, i nie próbuje niepotrzebnie dominować nad wydarzeniami. Dialogi przedstawiane są w dymkach, a bohaterowie komunikują się za pomocą charakterystycznych pomruków i okrzyków zamiast pełnego dubbingu. Nie jest to rozwiązanie, które wszystkim przypadnie do gustu, ale całkiem dobrze pasuje do takiej formy opowiadania historii. Od strony technicznej nie ma tu szczególnie ambitnych rozwiązań, choć sama oprawa artystyczna skutecznie przyciąga wzrok. Szkoda natomiast, że wśród dostępnych wersji językowych zabrakło polskiego. W grze, która może zainteresować również młodszych odbiorców, a przy okazji wymaga czytania dialogów i wskazówek, jest to dość istotne niedopatrzenie.

Moomin: Midsummer Madness to przede wszystkim propozycja dla osób, które lubią spokojne przygodówki, nie oczekują skomplikowanych zagadek i po prostu chcą spędzić kilka godzin w przyjemnym, bajkowym świecie. Starsi fani Muminków z pewnością docenią znajome postacie, charakterystyczną atmosferę i oprawę graficzną, ale trudno mi polecić tę produkcję każdemu miłośnikowi klasycznych gier point-and-click. Zbyt często wpada ona w powtarzalny schemat, a kilka ciekawszych pomysłów nie dostaje wystarczająco dużo miejsca, żeby naprawdę rozwinąć skrzydła. To sympatyczna przygoda, która ma swoje momenty, ale nie wykorzystuje całego potencjału drzemiącego w tym uniwersum.

Ostatecznie Moomin: Midsummer Madness oceniam na 6/10. Podoba mi się kierunek artystyczny, obecność znanych bohaterów i spokojny charakter całej historii, ale powtarzalne zadania, niezbyt wygodne rozwiązania związane ze sterowaniem i krótki czas zabawy nie pozwalają mi wystawić wyższej oceny. To całkiem przyjemna wizyta w Dolinie Muminków, jednak po jej zakończeniu nie mam szczególnej ochoty, żeby natychmiast wracać po więcej.

Piotrek Gniewkowski (Niekulturalny)

Krytyk filmowy i teatralny, zapalony gracz konsolowy i komputerowy. Od kilku lat pracuje w branży reklamowej przy projektach influencerskich. Zakochany w najnowszych technologiach. W wolnych chwilach fotografuje Warszawę.

Leave a Reply